Fundacja Przyjaciele Martynki

  • Hanna Michalska

syntonia w rozwoju i w psychoterapii - seminarium on line

UWAGA!!! NA SEMINARIUM MOŻNA SIĘ JESZCZE ZAPISAĆ NA LISTĘ REZERWOWĄ

Miło nam to seminarium w dwóch częściach ogłaszać, bo pierwsze jest za symboliczn 10 zł. drugie za 100 złotych od osoby.

Teraz o tym, o czym będzie: będzie o tym, że tylko człowiek potrafi wejść w syntonię z drugim człowiekiek śledząc procesy bottom up albo odwrotnie top down. Drugie seminarium poświęcone będzie procesowi syntonizacji interpersonalnych systemów motywacyjnych, zwanych też systemami neurobiologicznymi, bądż algorytmami przetwarzania informacji społecznych. 

Czytaj więcej

  • Hanna Michalska

Ciało, które się uczy - seminarium z Eleną Simonetta

"Ciało, które się uczy" - zapożyczyliśmy od tytułu książki Eleny Simonetta, psychologa, psychoterapeuty, psychotraumatologa, psychologa rehabilitacji psychiatrycznej, europejskiej konsultantki EMDR, terapeuty sensomotorycznego.

Począwszy od analizy wieloczynnikowej trudności w uczeniu się, ukazuje w niej jak aspekty poznawcze tych trudności powinny zostać określane i opisywane za pomocą terminu, który lepiej je wyraża: dysgnozja.

Ścisły związek dysgnozji z traumatycznymi konsekwencjami stylów przywiązania lękowego i zdezorganizowanego prowadzi badaczy do ujmowania dysgnozji, jako prawdziwą trudność w uczeniu się, i jako jedną ze strategii kontrolujących, które ze swej strony są sposobami przystosowania się do traum przywiązaniowych.

Czytaj więcej

  • Hanna Michalska

Trauma i dysocjacja w świetle teorii przywiązania, wskaźniki, diagnoza, terapia

 

 

 

UWAGA

Po dłuższej przerwie miło nam poinformować o tym, że wznawiamy cykl seminariów na ten temat. Seminaria wzbogacamy o to, co nowego do tej dziedziny wniosła teoria Porgesa

Seminaria będą o tym, co dzisiaj uznaje się za traumę chroniczną, albo złożoną i nowych podejściach terapeutycznych do jej terapii.

O nowych datach seminariów on line, które planujemu na jesień br. poinformujemy wkrótce, przedstawimy też nowych prowadzących. 

 

 

 

 

Odtworzenie seminarium prowadzonego 6 czerwca przez dr Giovanni Tagliavini. 

 

Odbędą się on line i poświęcone będą zdefiniowaniu tego, jakie sytuacje mogą być potencjalnie traumatyczne, kiedy uruchamiają one mechanizmy traumatyzacji oraz przedstawienie tych mechanizmów. Mówić będziemy o tym, co nowego w zrozumienie traumy i dysocjacji oraz samego przywiązania wnosi teoria poliwagalna Porgesa. Mówić będziemy o symptomach wczesnej traumy relacyjnej (i dlaczego system motywacyjny przywiązania jest tak ważny) w kryteriach diagnostycznych DSM5, wskaźnikach traumatyzacji; dysocjacji i jej formach, terapii skoncentrowanej na ciele i opartej na mentalizacji. 

Czytaj więcej

  • Hanna Michalska

nasza tegoroczna działalnośc szkoleniowa

Informacja dla zainteresowanych, a jeszcze niezdecydowanych.

W tym roku proponujemy seminaria i szkolenia, których tematyka dotyczy generalnie przejścia od tzw. "psychologii mono-personalnej" do "interpersonalnej". Ich bazę zaś stanowi ewolucjonistyczna teoria motywacji Giovanni Liottiego. Systemów motywacyjnych rozumianych jako systemy neurobiologiczne lub też jako algorytmy przetwarzania informacji i organizowania różnych form doświadczenia. 

Najbliższe semianria:

1. Na najbliższym seminarium, które odbędzie się 11 lutego mówic będziemy o tym jak teorię motywacji Liottiego uzupełnia teoria poliwagalna Porgesa oraz o tym jak obie teorie podkreślają psycho-somatyczny wymiar doświadczeń traumatycznych. Więcej informacji na temat tego seminarium tutaj  

2. W dniu 14 lutego zapraszamy na seminarium, na którym dr Maurizio Brasini przedstawi nam to, co nowego - nie tylko do psychologii rozwojowej dziecka, ale też do rozumienia czynników wpływających na zmianę w psychoterapii - w zrozumienie relacyjności człowieka wnoszą badania zainicjonowane przez badaczy nurtu infante research, czyli o przejściu od badań nad interpodmiotowością do badań nad syntonią, synchronią i tym, co Liotti określał jako "strukturalne sparowanie się motywacji" u uczestników znaczącej dla nich interakcji. Więcej informacji o seminarium tutaj

3. w dniach 22 lutego i 14 marca zapraszamy zaś na seminarium, które będzie kontynuacją seminarium z 14 lutego. Poprowadzi je również dr Brasini i mówić będzie właśnie o syntonizacji systemów motywacyjnych, oraz wykaże, iż psychoterapeuta opierający swoją pracę na ewolucjonistycznej teorii motywacji jest też z założenia psychoterapeutą systemowym.

4. W dniu 1 marca zaplanowane jest drugie seminarium, które poprowadzi dr Alessia Tomba na temat teorii dysocjacji strukturalnej osobowości oraz podejść i narzędzi w psychoterapii dzieci, u których występują zaburzenia potraumatyczne. Seminaria będą powtórzone, daty podane zostaną w terminie późniejszym. Więcej informacji o tym seminarium znajduje się tutaj

5. Dr Fabio Monticelli poprowadzi zaś drugą edycję szkolenia na temat "klinicznego zastosowania ewolucjonistycznej teorii motywacji Liottiego". Więcej o szkoleniu tutaj  

Czytaj więcej

  • Hanna Michalska

Teoria poliwagalna Porgesa i psychosomatyczny wymiar traumy

Kolejne seminaria poświęcone problematyce traumy wczesnodziecięcej odbędą się 25 kwietnia oraz 8 maja w godzinach od 20.00 do 21.30.

Cena łączna cena seminariów to 100 zł.

Na seminarium obowiązuje wcześniejsza rejestracja, formularz rejestracyjny dostępny jest tutaj

Zaś mówić na nich będziemy o

Interpodmiotowości, traumie i rezyliencji

1.Rys historyczny i definicje

Przejście od psychologii monopersonalnej do bipersonalnej. Trauma i rezyliencja a rodzina

2. By zrozumieć traumę warto poznać:

a) Liotti’s model (trauma i rezyliencja w świetle teorii przywiązania)

b) teorię poliwagalną Porgesa

c) koncepcję okna tolerancji

d) Definicję sytuacji potencjalnie traumatycznej → (podmiotowość, interpodmiotowość) i tego, kiedy prowadzi do psychopatologii, kiedy zaś do rezyliencji 

e) teorię dysocjacji strukturalnej van der Harta (którą omówi na osobnych seminariach dr Alessia Tomba)

Czytaj więcej

  • Hanna Michalska

Zastosowanie kliniczne teorii polimotywacyjnej Liottiego (psychoterapia poznawczo-ewolucjonistyczna) - szkolenie

Szkolenie zostanie powtórzone w 2019 r., w dniach 13 i 27 marca oraz 10 i 24 kwietnia, w godzinach od 20.00 do 22.00.

O czym mówiliśmy na pierwszym seminarium można zobaczyć tutaj

oraz fragment rejestracji trzeciego dostępny jest tutaj

Po raz pierwszy w Polsce mamy przyjemnośc zaproponować podejście psychoterapeutyczne zaliczane do trzeciej fali podejścia poznawczo-behawioralnego, czyli podejście poznawczo-ewolucjonistyczne, opracowane przez Giovanni Liottiego, który zintegrował podejście poznawcze z teorią przywiązania, teorią ewolucji, biologią ewolucjonistyczną, antropologią ewolucjonistyczną i neuronauką.    

System motywacyjny przywiązania jest z pewnością jednym z najbardziej znanych. Czytelnicy książki o traumatycznym rozwoju wiedzą już, iż systemów motywacyjnych z poziomu limbicznego (na którym umieszcza autor interpersonalne systemy motywacyjne) Liotti wymienia co najmniej pięć: przywiązania, opieki, seksualny (związany z tworzeniem się pary), rangi i parytetowej współpracy. Jak z tego wynika sam system przywiązania to zbyt mało, by wytłumaczyć mechanizm traumy relacyjnej, zwłaszcza wówczas, gdy pojawiają się strategie kontrolujące przywiązania, występujące po wczesnodziecęceym przywiązaniu zdezorganizowanym. Aktywności każdego z tych systemów odpowiada charakterystyczna sekwencja następujących po sobie emocji związana z zagrożeniem osiągnięcia celu lub też z jego osiągnięciem.

Czytaj więcej

  • Hanna Michalska

O ludziach, którzy tworzą teorie psychologiczne i psychoterapię - nasz fundacyjny artykuł

Taki artykuł otworzy nasz pierwszy numer nowinek psychoterapeutycznych. Zawsze bowiem warto zacząć od ludzi, którzy tworzyli - dla nas już często historyczne i będące punktem odniesienia - teorie, ale jakby nie było, do dziś kształtują nasze myśli.

Zaczniemy od historycznego konfliktu Janeta z Freudem, Z tymże samym Freudem konfliktu z Ferencim. Konfliktu Bowlbiego z Melani Klein. 

Kochani teorie tworzą ludzie, postaramy się przybliżyć to, jak walczyli o swoje idee i ile przez to wnieśli do wiedzy, którą dziś czytamy z książek.

Taki będzie pierwszy numer naszych "nowinek". Siłą rzeczy będzie więc o koncepcji traumy

Czytaj więcej

  • Hanna Michalska

Interpodmiotowość wg. badaczy Infant Research = znaczenie dla psychologii rozwojowej i psychoterapii

SEMINARIUM ZOSTANIE POWTÓRZONE. 

SZCZEGÓŁOWE INFORMACJE PODAMY WKRÓTCE

 

W dniu 14 lutego 2019 r. w godzinach od 20.00 do 22.00 zapraszmy na seminarium on line, na którym dr Maurizio Brasini przybliży nam koncepcje interpodmiotowości i jej znaczenia, koncepcji, która nie tylko przyczyniła się do zrewolucjonizwania wiedzy na temat rozwoju dziecka, ale też przełożona została na oddziaływania psychoterapeutyczne dzięki pracy The Boston Change Process Stady Grup. Badaczom, którzy do psychoterapii wprowadzili między innymi pojęcia "momentu teraz" i "niejawnej wiedzy proceduralnej" (jak z samej nazwy można wywnioskować - wiedzy, której pacjent na sesji terapeutycznej nie opowie"), syntonizacji, synchronizacji oraz koordynacji, a przede wszystkim w innym świetle pozwala interpretować znaczenie relacji terapeutycznej, jako głównego i swoistego czynnika terapeutycznego.

Czytaj więcej

  • Hanna Michalska

Liotti’s model a dysocjacja strukturalna osobowości - podejścia i narzędzia do terapii dzieci

UWAGA!!!

Seminaria zostaną powtórzone, terminy kolejnych to 10 i 31 maja.

Zapraszamy.

 

Link do formularza rejestracyjnego tutaj. Dostępny do 27 kwiernia.

 

Koncepcja modelu dysocjacji opracowana Giovanni Liottiego posłużyła za punkt wyjścia między innymi badaczom, którzy opracowali teorię dysocjacji strukturalnej. Spróbujemy na naszych seminariach przybliżyć tak model traumy i dysocjacji Liottiego, jak i model dysocjacji strukturalnej.

Idea Pitipies® narodziła się z konieczności znalezienia rozwiązania klinicznego problemu: jak wyjaśnić straumatyzowanym dzieciom to, w jaki sposób działa dysocjacja strukturalna w terminologii podziału na części osobowości.

 

Puppets for Trauma Psychoterapy (PiTiPies)stanowi dla autorki, dr Alessi Tomba, bardzo ważne narzędzie pomocne w psychoterapii i wspierające ją, przede wszystkim zaś stanowiące część szerszego ustrukturyzowanego procesu  ukierunkowanego na dostosowanie teorii, terminologii i strategii klinicznych opracowanych dla terapii zaburzeń wynikających z doświadczeń traumatycznych, do psychotraumatologii rozwojowej.

Poniżej przedstawiony zostanie krótki opis na ten temat. Zważywszy na złożoność problematyki, nie będzie on z pewnością wyczerpujący, będzie jednak pomocny w zrozumieniu funkcji PiTiPies.

Wspomniano wyżej o koniczności wyjaśnienia straumatyzowanym pacjentom – tak dorosłym, jak i dzieciom – jak funkcjonuje dysocjacja strukturalna. 

Dlaczego?

Przejście to ma wyjątkowe znaczenie w przypadku wszystkich pacjentów - tak dorosłych, jak i dzieci – stanowiąc kliniczny warunek psychoedukacji, polegającej na zrozumieniu tego, co dzieje się w umyśle jednostki w terminach funkcjonowania i mechanizmów obronnych oraz sprawiając, iż w większym stopniu zrozumiałe staje się również znaczenie pracy, którą psychoterapeuta później zaproponuje.

 

Dr Tomba odnosi sie pod tym względem do teorii dysocjacji strukturalnej, przedstawionej w we włoskim przekładzie książki Van der Harta i in z 2006 r.,  “Fantasmi nel sé” (wydanej przez Raffaello Cortina Editore),  o której w dalszej części nadmienia.

Mówiąc o doświadczeniach  “traumatycznych” odnosimy się do tych wydarzeń, które stanowią zagrożenie życia lub/i integralności psycho-fizycznej dla samej osoby lub kogoś z kim osoba ta jest bardzo związana (wypadki, agresje, przemoc, katastrofy, krzywdzenie doświadczone lub bycie jego świadkiem, itd. …) i instynktownie aktywuje system obrony. System ten czasami jednak okazuje się nieskuteczny lub też nie może być aktywowany bądź też aktywowany, okazuje się nieskuteczny w ochronie jednostki lub kogoś jej bliskiego przed odczuwanym niebezpieczeństwem psychofizycznym. To właśnie w takiej sytuacji podmiot przeżywa doświadczenie przeciążenia emocjonalnego, poznawczego sensorycznego i psycho-fizycznego (przykładowo zostaje zraniony, napadnięty, doświadcza nadużycia, zranienia… i nie jest w stanie zrobić nic, by przerwać to doświadczenie); właśnie w takich chwilach umysł aktywuje się ochronnie prowadząc do dysocjacji osobowości.

 

Autorzy wykazują, iż po traumatycznych doświadczeniach, może rozwinąć się część zwana “Pozornie Normalną Częścią Osobowości” (ANP) skoncentrowana najczęściej na codziennych czynnościach oraz „Część Emocjonalna” (EP), która składa się z aspektów związanych z usztywnionym i zakorzenionym w traumatycznym doświadczeniu systemem obrony.

ANP jest częścią “normalną” pod względem większości aspektów oprócz świadomości wszystkiego tego (lub prawie wszystkiego) co odnosi się do traumy; części EP są tymi, które związane są ze wspomnieniami i z doświadczeniem związanym z traumą.

 

Teoria ta ma swoje źródło w koncepcji, iż operacje umysłowe oraz adaptacyjne zachowania rozwijają się w oparciu o systemy psychobiologiczne występujące już u wielu gatunków zwierząt (a więc również u naszego gatunku, pomimo tego, iż jest bardziej [ewolucjonistycznie rozwinięty]).

Niektóre systemy akcji [systemy psychobiologiczne] odnoszą się do codziennego życia i ukierunkowane są na regulację energii, przywiązania i opieki, zaangażowania społecznego, eksploracji, zabawy i reprodukcji. Wszystkie implikują zbliżanie się do atrakcyjnych bodźców (Lang 1995). Część pozornie normalna osobowości (ANP) bazuje na tych systemach akcji.

Jeden z głównych systemów akcji skoncentrowany jest na ochronie życia w obliczu bezpośredniego niebezpieczeństwa i zawiera kilka podysystemów obrony, takich jak wzywania pomocy, ataku, ucieczki, zamrożenia (lub freezing),podporządkowania lub inaczej pozornej śmierci. Emocjonalne części osobowości (EP) związane są z tymi obronnymi systemami akcji.

W zależności od tego jak podzielony jest umysł pacjenta Van Der Hart i in. (2006) klasyfikują dysocjację strukturalną jako pierwszorzędową, drugorzędową lub trzeciorzędową.

W pierwszym przypadku mamy do czynienia z jedną częścią EP, która w całości skoncentrowana jest na okresie traumy i jedną część ANP, która kontynuuje wykonywanie codziennych czynności (odpowiada prostemu PTSD); w dysocjacji strukturalnej drugorzędowej występuje jedna część ANP i większa ilość części EP, które należą do różnych podsystemów systemu obrony aktywujących się w traumatyzującym środowisku (tu występuje DDNAS – zaburzenia dysocjacyjne gdzie indziej nie sklasyfikowane i DBP – zaburzenia osobowości borderline). W dysocjacji strukturalnej trzeciorzędowej występuję większa liczba EP ale też więcej niż jedna ANP. Podział ANP ujawnia się wówczas, kiedy aspekty codziennego życia (systemy psychobiologiczne wymienione wyżej) zostają skojarzone z wydarzeniami traumatycznymi aktywując wspomnienia tego typu. W tych przypadkach osobowość pacjenta dzieli się coraz bardziej próbując kontynuować “żyć codziennością” bez zagłębiania się w traumatyczne wspomnienia (jedynie DDI).

Czytaj więcej